Cherbourg I

Na jaren van drankmisbruik stopt acteur en muzikant Tom Vermeir met drinken en stort hij zich op de renovatie van een tweemaster uit 1974. Hij waant zich al snel in een ‘liminal space’: een tussenfase waarin het oude is afgesloten, maar het nieuwe nog niet begonnen is - een plek van paniek, hoop en radicale vrijheid.   

Van daaruit vertrekt hij naar Santa Cruz de la Palma en hoopt hij aan te komen als een ander mens. Twee dagen later ligt hij al in panne en wordt hij naar Cherbourg gesleept. Dagen worden er weken. Wanneer hij eindelijk weer kan vertrekken, neemt Tom impulsief twee lifters mee. Wat volgt is een nachtmerrie: zeeziekte, conflict en totale mentale uitputting worden Toms deel... Opnieuw staat hij op de rand van opgeven. Maar dan verschijnt zijn vriend Patje onverwacht en met één simpele ingreep lost ie alle problemen op. Voor even lijkt alles weer mogelijk. 

Vervolgens arriveert Tom op zijn verjaardag euforisch in Lissabon en gunt hij er zichzelf  “ééntje”. Dat eentje worden er meer. Wat begint als controle, kantelt in een terugval. Toch gaat hij door. In een roes, midden op zee, beseft hij plots dat hij opnieuw drinkt en op Tenerife botst de droom definitief met de realiteit. Verdoofd door alcohol en schaamte blijft de beloofde catharsis uit.  

Even later dringt het besef dan toch door: deze reis heeft hem veranderd, alleen niet zoals hij had gehoopt. Niet het aankomen, maar het onderweg zijn heeft hem blootgelegd, uitgeput en gevormd. Aan het einde begrijpt Tom dat falen geen eindpunt is, maar een toestand. Dat de liminal space geen plek is om zo snel mogelijk te verlaten, maar een noodzakelijke fase van mens-zijn.  

De reis bracht hem niet wat hij wilde, maar misschien wel wat hij nodig had. En dat is genoeg.